5 gouden tips voor tango dansers – 5 golden tips for Tango

Deze zomer gaan we voor de vierde keer op rij met een groep tangodansers (beginnend tot gemiddeld niveau) naar een unieke plek in Frankrijk om ons te verdiepen in de Argentijnse tango aan de hand van uiteenlopende workshops dans en tango (Dans en tangovakantie). Afgelopen drie jaar hebben wij het fantastische danskoppel Lode en Dominique in ons team gehad als docenten Argentijnse tango. Samen met mij geven zij nu de 5 belangrijkste tips die elk danskoppel kan gebruiken.

This summer we go for the fourth time with a group of tango dancers (beginning to intermediate level) to a unique place in France to immerse ourselves in Argentine tango on the basis of various workshops about dance and tango (dance and tango holiday). The past three years we have had the fantastic dancing couple Lode and Dominique in our team as teachers Argentine tango. Together with me they now show the 5 most important tips for Tango.

Bart Christiaens

Foto van Lode en Dominque
Lode en Dominique

# 1 Back to basics – tip van Lode.

Zorg dat je je basistechniek eerst goed onder de knie krijgt. Je kan geen huis bouwen op een wankel fundament. Dit kan enkel door veel te oefenen. Het is veel aangenamer dansen met iemand die het eenvoudig maar correct houdt, dan iemand die het maar half kent en toch z’n hele “trukendoos” probeert uit te pakken.

# 1 Back to basics – Lode.

Make sure you first get well mastered your basic technique. You can not build a house on a to small foundation. This can only by practicing a lot. The dancing is much more comfortable with someone who knows the basics well than with someone who only half knows, and is mostly busy with unpacking his “bag of tricks”.

# 2 Rust in je hoofd is rust in je lijf – tip van Bart.

Als je gespannen begint met dansen doordat je hoofd vol zit met informatie is het niet gek dat je nieuwe informatie niet op weet te pikken. Je fysieke reacties zijn een weerspiegeling van je psyche en kunnen je in het dansen erg tegenhouden. Probeer zoveel mogelijk in rust te beginnen alvorens je aan de les begint. Zoek je een leuke oefening om dat makkelijker voor elkaar te krijgen? KLIK HIER

# 2 Rest in your head is rest in your body – Bart.

If you start dancing with your head full of information, it is not surprising that it is hard to pick up new information. Your physical reactions are a reflection of your psyche. Try to start being at rest before you start the lesson. Looking for a fun exercise to get this done easier? CLICK HERE

# 3 Durf van partner te wisselen – tip van Lode en Dominique.

Dans niet alleen met je eigen partner. Je leert enorm bij als je met anderen danst. Met je eigen partner voel je op den duur wat er zal komen, en bij de Argentijnse tango is het juist leuk dat je niet weet wat er komt. Bedenk jezelf daarbij dat iedereen ooit een keer is moeten beginnen. Ook zij vonden het fijn om te kunnen oefenen met meer gevorderde dansers.

# 3 Dare to change partners – Lode and Dominique.

Don’t only dance with your own partner. You learn enormously if you dance with others. With your partner you often feel what will come, and in the Argentine tango it is nice that you do not know what is coming. Consider yourself when you began. Everybody likes to practice with more advanced dancers.

 

Foto van Bart
Bart

# 4 De aanhouder wint – tip van Dominique

Héél belangrijk is: laat je niet ontmoedigen. De eerste lessen kunnen soms wat ontmoedigend zijn, maar probeer juist dan door te bijten. Tango leer je niet uit een boek, maar is een kwestie van doen. Gebruik hiervoor je eigen tempo en kijk niet teveel naar hoe anderen het doen. Dit doe je voor jezelf, je hoeft je voor niemand te bewijzen, en iedereen leert en groeit op zijn eigen manier.

# 4 Persistence pays off – Dominique

Do not be discouraged. The first lessons can sometimes be somewhat daunting. But try to remember: Tango can’t be learned from a book, but is a matter of doing it. Use your own pace and do not look too much at how others do it. You do this yourself, you do not have to prove to anyone, and everyone learns and grows in its own way.

# 5 Have fun – tip van Bart, Lode en Dominique

Doe en leer omdat je het wilt en graag doet. Zoals in tip vier staat is het een leerproces met pieken en dalen.  De dalen moet je willen ingaan als je de pieken wilt zien, maar dat heeft geen nut als je uiteindelijk niet van die pieken geniet. Je hoeft je voor niemand te bewijzen in de Argentijnse tango, maar het juist vanuit jezelf en voor jezelf doen. Geniet zowel van de reis als de eindbestemming want het leven is te kort om teveel tegen je zin in te doen.

Heb jij een leuke tip die je graag wilt delen, laat dan onderaan een reactie achter.

Wil je meer weten over onze dans en tangovakanties? KLIK HIER

# 5 Have fun – Bart, Lode and Dominique

Join and learn as you like and enjoy doing. As in tip four stated: it is a learning process with ups and downs. You have to go trough the falls if you want to see the peaks, but that is of no use if you end up not enjoying those peaks. You do tango for yourself, not to prove something to anyone. Enjoy both the journey as the destination as well because life is too short to do too much against your will.

Do you have a great tip you want to share, please leave a comment below.

Want to know more about our dance and tango holidays? CLICK HERE

 

De kracht van vergeving: mijn brief aan de vijand

Mijn brief aan mijn enige vijand leidt tot vergeving
Tijdens mijn middelbaar onderwijs had ik een docente, ik noem haar mevrouw Demeyer. Een autoritaire dame met enkele kilootjes te veel en een kick op macht over jongetjes van 13 jaar. Jarenlang heeft ze me op een onprettige manier duidelijk gemaakt dat ik niet goed genoeg was voor het gymnasium (in België ASO). Het ging zo ver dat ik er daadwerkelijk zelf in geloofde. Jarenlang heb ik niet over haar kunnen praten zonder grote boosheid, verdriet en onmacht te voelen. Aan vergeving dacht ik niet.  Ik droeg mijn verleden als een ballast met me mee, samen met mijn complex dat ik niet intelligent genoeg zou zijn. Gelukkig ben ik mijn man tegen gekomen die universitair afgestudeerd filosoof is en mij mijn eigenwaarde teruggaf. Hij overtuigde mij ervan dat ik wel slim genoeg ben en stimuleerde mij een IQ test te doen waar ik tot mijn verbazing hoog op scoorde. Dit zorgde er voor dat mijn complex verdween, maar mijn boosheid, verdriet en onmacht bleven. Om alles achter me te kunnen laten en mede vanwege mijn opleiding lifecoaching heb ik besloten haar een brief te sturen. Dit is mijn brief aan mijn enige vijand.
Bart Christiaens

Hier zit ik dan: bij mezelf te denken: “Had ik toen maar mijn mond open gedaan. Had ik haar toen maar op haar plek kunnen zetten, kunnen uitschelden in de aanwezigheid van mijn klasgenootjes. Dan had ik mij misschien beter of anders gevoeld tijdens mijn puberjaren, maar zo zat – en zit – ik niet in elkaar.” Ik was mijn handen daarmee niet in onschuld. Ik was inderdaad een erg gevoelig, kwetsbaar, verstrooid, fantaserend en slordig kind met de concentratie van een ui, en ik haalde geen bijster hoge cijfers. Ik durf best te zeggen dat ik vast eens dommig uit de hoek kwam, wanneer me iets werd gevraagd, omdat ik vaak met mijn hoofd ergens anders zat. Ik was echter nooit bewust respectloos tegen mijn docenten. Nu ik zelf al jaren les geef aan kinderen en tieners besef ik maar al te goed hoe kwetsbaar zij zijn en hoeveel van hen gevraagd wordt op zo’n jonge leeftijd in een hard maatschappelijk – en onderwijssysteem. In mijn rol van docent ben ik me zeer bewust van de invloed die ik kan hebben op hun eigenwaarde. Ik denk niet dat mijn toenmalige docente, mevrouw Demeyer, dat ooit heeft ingezien.

Jarenlang heb ik gefantaseerd over wat ik zou doen als ik met haar geconfronteerd zou worden. De ene keer kom ik haar op straat tegen en scheld ik haar de huid vol met de lelijkste woorden die mijn vocabulaire rijk is (en ik heb er wat bijgeleerd sinds ik in Nederland woon). De andere keer kom ik haar tegen op een schoolreünie en kijk ik zo arrogant naar haar dat ze niet in mijn buurt durft te komen of dan hoop ik dat ze het wel doet en naar me vraagt, zodat ik kan antwoorden dat mijn leven haar geen ene moer aangaat, etc. Maar hoe ouder je wordt hoe wijzer waardoor je ontdekt dat kwaad met kwaad vergelden niet werkt. Het enige dat ik eigenlijk altijd gewild heb, op welke manier dan ook, is dat ze van mijn gevoelens op de hoogte zou zijn. Dat ik eindelijk wel eens mijn mond opentrek en haar eens op de plek zet. Nu besef ik dat dat ook op een volwassen en nette manier kan doen, met een brief, waarin ik goed kan nadenken over mijn woorden. Al tijdens het schrijven van de brief verminderen de gevoelens van onmacht, ik neem nu zelf de controle en begin de eerste gevoelens van vergeving te bemerken.

Twee jaar geleden vertelde iemand mij dat mevrouw Demeyer Facebook heeft. Toch heb ik jaren gewacht om haar een brief te sturen. Ik heb vaak op het punt gestaan, maar angst hield me tegen. Een heleboel vragen gingen steeds door mijn hoofd. Ben ik bang voor haar? Is het wel netjes om zoiets te doen? Kwets ik haar er niet mee? Blaas ik het überhaupt niet gewoon op en viel het uiteindelijk allemaal wel mee? Zijn het niet oude koeien uit de gracht halen? Pas door mijn opleiding nam de coach in mij het over: de enige manieren om op die vragen antwoord te krijgen, is door ze te stellen. Ik heb toen besloten alles vanuit mijn hart op te schrijven, want dat is wie ik ben. Ik heb besloten het op een open en respectvolle manier te doen, omdat ik denk dat woorden dan eerder binnen komen.

Daar zat ik dan de tweede november, op de bank, haar Facebookpagina voor mijn neus. Gelijk kwamen emoties naar boven. Ik was het punt van beginnen steeds aan het uitstellen: nog even een kopje koffie zetten, Facebook door te spitten, Instagram te controleren, etc. Ik voelde me erg zenuwachtig, alsof ik weer examens af moest leggen, bang voor een onvoldoende. Ik was ook bang voor de uitkomst; wat verwachtte ik nu eigenlijk? Wat hoopte ik van haar te horen? Zou ik wel iets van haar horen, het leek me verschrikkelijk dat ze na al die moeite niet zou reageren waardoor het alsnog onafgesloten en onduidelijk zou blijven. Een simpel sorry zou waarschijnlijk al veel betekenen, maar was nog niet voldoende. Ik wilde de hele toestand begrijpen, een plekje geven en achter me laten. Antwoorden waren voor mij het allerbelangrijkste want was ik inderdaad een vervelende puber tijdens mijn schooljaren? Had ik het over mezelf afgeroepen? Zat mevrouw Demeyer toen met frustraties die afgereageerd werden op studenten? Ik wilde niet alle schuld in haar schoenen schuiven en het ging niet over gelijk krijgen, maar juist om het te begrijpen. Daarom bleef ik er bij mezelf op hameren om respectvol te blijven, want haat en woede sluiten bij mensen deuren en ik wilde juist zelf de deur dicht kunnen doen.

Ik bekeek voor de laatste keer haar Facebook en zag een kant van haar die ik niet kende. Foto’s van schattige kinderen die zij haar feetjes noemt, zij knuffelend met een hondje, collega’s die haar warmte wensen voor haar verjaardag… Voor even sloeg de twijfel weer toe. Ik wil haar niet belasten met schuldgevoelens of haar slecht over zichzelf laten voelen. Ik wil alleen maar antwoorden en een beetje begrip. Dus zo gezegd zo gedaan, nu ging het gebeuren. Na 12 jaar kwam ik op voor mezelf. Ik wenste mezelf nog even veel toitoitoi toe, gaf mezelf een schouderklopje en ging aan het schrijven.
Beste Mireille,
Ik weet niet of je me nog herinnert, ik ben Bart Christiaens en heb van 1998 tot 2001 Franse lessen en geschiedenis bij jou gevolgd. Daar wil ik heel graag wat over kwijt. Ik heb drie jaar lang met angst en onzekerheid bij jou in de les gezeten. Er zijn in mijn ogen een heleboel oneerlijke dingen gebeurd die ik nog steeds niet heb kunnen plaatsen, vandaar dat ik je deze brief schrijf. Er zijn heel wat voorvallen geweest waarvan ik er een paar wil aankaarten. Dit omdat ik, tot op de dag van vandaag, nog altijd niet kan begrijpen waarom het zo gebeurd is en waarom er bepaalde dingen zo hard gezegd zijn.
Op een keer vroeg je mij naar een Franse vervoeging. Ik had er niet het juiste antwoord op, voornamelijk omdat ik bang was het verkeerde antwoord te geven, waardoor je voor mij kwam staan en op mijn bureau sloeg om vervolgens tegenover een volle klas ritmisch te schreeuwen dat je mij niets kon leren omdat ik toch niets zou kunnen. Dit zorgde natuurlijk bij velen voor hilariteit waardoor ik me naast de vernedering door jou me ook nog eens uitgelachen voelde door mijn klasgenoten.

Ik was inderdaad een kind met een hele korte spanningsboog en voor de zoveelste keer was ik met mijn gedachten ergens anders in de les. Daar sprak je mij, in mijn ogen terecht, op aan. Vervolgens vroeg je naar mijn agenda. Je zou een zoveelste nota naar mijn ouders schrijven over het feit dat ik niet goed oplette tijdens de lessen. Daar had ik geen problemen mee want dat waren mijn ouders ondertussen wel gewend van jou. Ik gaf daarom zonder weerwoord mijn agenda die helemaal versierd was met tekeningen, iets wat veel leerlingen deden met hun agenda. Je keek ernaar, keek naar mij, hield de agenda hoog en zei waar iedereen bijstond dat dat het enige was wat ik kon.

Naast een korte spanningsboog kwam ook mijn vergeetachtigheid meekijken. Zo was ik voor een toets begrijpend lezen mijn woordenboek Frans vergeten. De toets was in de middag en ik kwam er gelukkig ’s morgens achter dat ik mijn agenda thuis had laten liggen. Iedereen kende jouw regel dat als je je woordenboek vergeten was, je niet die van de schoolbibliotheek mocht gebruiken (in mijn ogen een erg harde en onnodige regel, vooral voor verstrooide kinderen als ik). Ik moest het dus zonder doen, iets wat zeker een onvoldoende zou opleveren.

In paniek en met tranen in mijn ogen belde ik tijdens de ochtendpauze mijn ouders. Zij stelden mij gerust en beloofden het woordenboek tijdens de middagpauze naar school te brengen. De rest van de ochtend liep ik verschrikkelijk op mijn ongemak. Mijn ouders hebben woord gehouden en mijn woordenboek gebracht. Maar helaas hebben ze ‘de fout’ gemaakt het aan jou te overhandigen. Jij hebt mij daar vervolgens in de les, waar iedereen bijstond, hard over aangesproken. Ik bleek volgens jou vreselijk egoïstisch te zijn door mijn ouders om hulp te vragen. Zij hadden het al druk genoeg met de slagerij en zaten echt niet op mijn problemen te wachten. Als het aan jou had gelegen, had ik mijn plan maar moeten trekken. Vervolgens moest ik als straf mijn woordenboek delen met Thomas die het zijne was vergeten maar voor wie jouw regel blijkbaar niet gold.

Zo zijn er zoveel dingen voorgevallen en gezegd, die ik maar niet kan plaatsen. Nu wil ik voorop stellen dat ik je niet opzettelijk wil overladen met schuldgevoelens. Ik wacht ook niet op ongemeende excuses die alles goed maken. Het enige wat ik zo graag wil, is een antwoord op het waarom. Zoals ik eerder schreef, was ik inderdaad een vergeetachtig, dromerig en verstrooid jongetje met een soms irritant korte spanningsboog. Ik was meer bezig met het opsmukken van agenda’s dan met de les zelf. Ik zat vaak in een fantasiewereld in plaats van in de klas. En ik ben de eerste om toe te geven dat dat als docent wel eens erg vermoeiend kan zijn. Ik geef zelf ondertussen al tien jaar dansles dus weet wat het is om zulke, ik noem het maar artistieke, kinderen in de les te hebben. Het is niet voor niets dat ik kunstenaar ben geworden, want ik kreeg het na mijn eindexamen niet langer voor elkaar om de aandacht op te brengen wat het gymnasium (ASO) van me verwachtte. Dit had niets met mijn intelligentie te maken. Daar heb ik me namelijk op laten testen omdat ik daar zo onzeker over was geworden – een erfenis van onder andere mijn jaren bij jou – en ik blijk hoogbegaafd te zijn.

Daarnaast moet je ook weten dat ik en een erg onzeker en emotioneel kind was. Alles wat je toen tegen me hebt gezegd, kwam heel hard binnen en trok ik me erg persoonlijk aan. Ik denk dat vele docenten niet beseffen wat een impact ze kunnen hebben op hun leerlingen. Tenslotte wil ik heel duidelijk aangegeven dat ik nooit met opzet geprobeerd heb de les te verstoren, jou dwars te liggen of je in je eigenwaarde te krenken. Mijn vraag aan jou is dus waarom je dat wel met mij hebt gedaan. Was ik dan toch brutaal of gemeen en kan of wil ik me dat niet meer herinneren? Heb ik je wel eens vernederd? Ben ik vaak respectloos tegen je ingegaan, je lessen verstoord of de boel verziekt? Wat heeft ervoor gezorgd dat je me keer op keer ten aanzien van al mijn klasgenoten hebt moeten vernederen? Ik wil heel graag een eerlijk antwoord zodat ik het achter me kan laten of normaal terug kan reageren. Ik beleef die tijd nog steeds als oneerlijk en onrechtvaardig en dat is de reden waarom het nog steeds zo hoog zit bij mij. Het is nooit opgelost of opgehelderd. Ik wil het kunnen begrijpen want ik vind het zelf vreselijk om met haatgevoelens rond te lopen en als ik heel eerlijk ben is dat wat ik nu voor je voel. Telkens als ik het erover heb of erover nadenk voel ik een hoop boosheid, machteloosheid, haat en frustratie die ik kwijt wil. Kunnen we dit misschien als twee volwassenen uitspreken zodat het voor mij klaar kan zijn? Ik besef dat het voor jou van weinig belang is, misschien stel ik me in jouw ogen wel ontzettend aan en zie jij het hele probleem helemaal niet. Waarschijnlijk heb jij nooit meer aan mij gedacht, maar op mij hebben die drie jaren erg veel invloed gehad. Mijn eigenwaarde stond op een laag pitje en ik heb jaren gedacht dat ik inderdaad te dom was en voor niets goed genoeg. Gelukkig is het meeste opgelost en ben ik erg gelukkig met mezelf alleen zitten die dingen uit het verleden mij dus nog steeds dwars. Ik heb ondertussen na twaalf jaar ook behoefte aan en recht op antwoorden, antwoorden die ik verdien lijkt mij.

Dus alsjeblieft Mireille, help mij om het af te sluiten en leg me uit waarom je die drie jaren zo hard en vooral zo persoonlijk onrechtvaardig tegen me bent geweest, zodat ik het kan begrijpen, kan plaatsen en eindelijk kan laten rusten om tot vergeving te komen.
In afwachting van jouw antwoord,

Bart Christiaens

Klik, verstuurd, klaar en zo was de kop eraf. Ik heb twee uur nodig gehad om deze brief te schrijven, want er kwamen zoveel emoties en herinneringen bij kijken. Frases werden steeds weer opnieuw geschreven want ik was toch bang dat het verkeerd geïnterpreteerd zou worden. Daarnaast heb ik grammaticaal mijn best gedaan omdat ze toch een docent is en ik wilde laten zien dat ik in staat ben en slim genoeg om op een volwassen manier een brief te schrijven. Waar ik wel achter ben gekomen tijdens het proces, is dat ik bang was haar te kwetsen. Tijdens het schrijven besefte ik dat ik, hoewel ik er vaak over fantaseerde, nooit uit ben geweest op wraak omdat dat geen oplossingen of antwoorden brengt. Dat zal ook de reden zijn geweest waarom ik mezelf voorheen altijd onbewust tegen heb gehouden om actie te ondernemen.

Al vrij snel erna kreeg ik een antwoord:

Dag meneer Christiaens,
Ik kan hier alleen op antwoorden dat dit in mijn herinnering niet zo was en dat ik nooit de bedoeling had U te kleineren. U hebt dit anders aangevoeld en het zal dan wel zo zijn. Als U zich beter voelt door mij te haten dan mag dat. Ik hoop dat U door het uiten van uw gevoelens tegenover mij het een plaats kan geven en ik wens U alle succes in uw leven.

M. Demeyer

Dit korte antwoord liet mij met gemengde gevoelens achter. Langs de ene kant was ik blij reactie gekregen te hebben: daarmee heb ik zekerheid dat zij nu weet hoe ik me gevoeld heb. Langs de andere kant zijn antwoorden wel uit gebleven. Dat ze de brief gelezen heeft en de moeite heeft genomen te antwoorden, waardeer ik echt, alleen heeft ze de strekking van mijn brief niet begrepen. Ik wilde juist van die haatgevoelens af en haar kant van het verhaal horen zodat ik alles misschien beter zou begrijpen. Aan de andere kant ligt de bal nu wel in haar kamp en niet meer in het mijne en dat geeft heel veel rust. Het is er bij mij nu uit en ik ben trots op mezelf. We zijn nu twee maanden verder en ik kan alleen maar zeggen dat ik absoluut geen spijt heb van mijn brief. Door deze ervaring heb ik meer over en van mezelf geleerd. Ik hoop als docent nooit dit soort gevoelens aan mijn kinderen, tieners en volwassenen te geven en te allen tijde een veilige en warme sfeer te creëren in mijn lessen waar iedereen zichzelf mag en kan zijn en daar trots op durft te zijn. Daarnaast heb ik geleerd dat negatieve emoties lege emoties zijn waar je zelf niets mee kan. Mijn woede jegens Mireille heeft er alleen maar voor gezorgd dat ik er zelf onder leed en niet zij. Door niet voor mezelf op te komen, heb ik mezelf lang tekort gedaan. Mijn tip aan jou is: verwerk je negatieve emoties want je leeft maar één keer en dat leven is te kort om het door negativiteit te laten beheersen.

SMARTEN UP jouw goede voornemens

Goede voornemens worden altijd genomen ter afsluiting of begin van bepaalde periodes. Zo wil je na oud en nieuw stoppen met roken, voor de zomer je bikinifiguur terug hebben, voor je dertigste carrière gemaakt hebben en noem maar op. Veel van die doelen worden echter niet bereikt. De vraag is nu waarom niet. Is het een tekort aan uithoudingsvermogen, een slechte voorbereiding, te weinig wilskracht of passen jouw voornemens simpelweg niet bij wie je werkelijk bent. In onderstaande blog leer ik jou om je voornemens dusdanig te formuleren dat de slaagkans een stuk groter ligt.

De eerste stap naar het maken van goede voornemens is eerlijk bij jezelf nagaan of je het ook daadwerkelijk wilt. Doe je dit voor jezelf of voor iemand anders. Gaat het om persoonlijk of maatschappelijk belang. Vind jij echt dat iets moet veranderen of denk je dat het van je verwacht wordt? Ik geloof oprecht dat je voornemens pas echte slaagkansen hebben als jij het daadwerkelijk echt wilt voor jezelf. Jij bent namelijk zelf je beste supporter.

Het behalen van je voornemens valt of staat met een goede voorbereiding. De eerste stap hierin is het concreet formuleren. Een hele makkelijke manier hiervoor is het gebruiken van een SMARTEN UP model.

Specifiek: omschrijf het doel duidelijk en concreet m.b.v. de W vragen (wie, wat, waar, wanneer, welke, waarom). Hoe concreter het doel, hoe concreter de oplossing. Voorbeeld: Ik ga na oud en nieuw in de sportschool mijn conditie opbouwen omdat het goed is voor mijn lichaam en uithoudingsvermogen. Dit is veel duidelijker dan dat je na oud en nieuw meer wilt sporten.

Meetbaar: gebruik in je doelstelling cijfers of criteria die tussentijd en achteraf gebruikt kunnen worden om aan te tonen in hoeverre het doel bereikt is. Voorbeeld: ik wil in twee maanden tijd 3 kilo zijn afgevallen. Dit is veel concreter dan “Ik wil afvallen”.

Ambitieus/ aanvaardbaar/ acceptabel: te weinig uitdaging is al even killing als teveel uitdaging. Denk er goed over na dat je anderen of jezelf er niet mee kwetst of beïnvloedt. Voorbeeld: Ik wil in 2 maanden 20 kilo afvallen. Dit is in mijn ogen te ambitieus en tevens erg ongezond voor jezelf. Net als dat je bij 1 kilo in twee maanden de lat niet hoog genoeg legt.

Realistisch: is je doelstelling haalbaar. Voorbeeld:  Chopin op de piano leren spelen na 1 maand les lijkt mij niet reëel. Begin eerst met Broeder Jacob foutloos te spelen.

Tijdsgebonden: geef jezelf een deadline. Voorbeeld: ooit wil ik stoppen met roken is wel een erg makkelijke uitvlucht om het juist niet te doen. Per 1 januari wil ik het roken dusdanig hebben afgebouwd dat ik er daarna helemaal mee kan kappen lijkt mij een stuk duidelijker.

Enthousiast: wees enthousiast over je eigen doel en beloon jezelf als je de stappen ernaartoe hebt behaald zodat je enthousiasme blijft. Voorbeeld: telkens als ik een hoofdstuk van mijn studie heb geleerd mag ik mezelf verwennen met een 10 minuten pauze inclusief verwenkoffie -thee. 

Natuurlijk: het doel moet bij u passen. Voorbeeld: waarom die marathon lopen als je lopen verschrikkelijk vindt?

Understood: maak je doelstellingen duidelijk over naar de mensen die belangrijk voor je zijn. Zo kunnen ze rekening met je houden en motiveren om je doelstelling te behalen. Voorbeeld: als je vrienden/ familie van tevoren informeert dat je een grote klus in een maand af wilt hebben nemen ze je het vast niet kwalijk dat je telkens voorstellen om af te spreken afwijst. Als ze weten dat je het zwaar hebt is een duwtje in de rug door een lief berichtje of oppeppend gesprek al vaak voldoende om door te gaan.

Prepared: wees voorbereid op de positieve maar vooral ook op de negatieve kanten van je doelstelling. Hou ook rekening met beren op de weg of het feit dat je anderen kan beïnvloeden. Voorbeeld: Als je  graag een wereldreis in je eentje wilt doen, wees er dan op voorbereid dat je ook eenzame momenten zult hebben en mensen thuis zult achterlaten die je op verschillende momenten erg zouden kunnen missen. Hoe zou je dat het beste kunnen opvangen of oplossen?

Als je een voornemen in je hoofd hebt, ga dan punt voor punt na of het voldoet aan het smarten up model. Pas je doelstelling aan als dit niet het geval zou zijn en schrijf uiteindelijk een definitieve versie op. Schrijf het op een positieve manier en hang het ergens prominent op zodat je er vaker aan herinnerd wordt. Als je delen van je doelstellingen en daarmee progressie hebt bereikt, schrijf dat dan bij je hoofddoel op zodat je visueel vordering kunt zien en daarmee jezelf blijft enthousiasmeren. Voorbeeld: als je wilt afvallen, neem dan tussentijds foto’s en hang die op bij je doelstelling ter motivatie.

Ik wens jou heel veel succes bij het behalen van jouw doelen!

 

 

 

Zelfcoaching: egoïsme is positivisme.

Gisteren deed ik in bad een psychologische test over mijn persoonlijke waarden, de richtlijnen naar hoe ik mijn leven het gelukkigste kan leiden. Volgens onderzoek van emeritus hoogleraar psychologie aan de Hebreeuwse universiteit van Jeruzalem Shalom Schwartz wordt ons gedrag gedreven door tien grote universele waarden: onafhankelijkheid, macht, universalisme, succes, veiligheid, stimulatie, conformisme, traditie, hedonisme en welwillendheid. Aan de hand van 21 vragen werd vervolgens bepaald in welke volgorde van belangrijkheid mijn waarden zijn.

Op de eerste plaats staat bij mij onafhankelijkheid (zelf je route bepalen), op de tweede plaats succes (anderen laten zien wat je kunt en daarmee  indruk op hen maken), op de derde plaats stimulatie ( afwisselen, vernieuwen en het avontuur opzoeken). Pas op de vierde plaats staat welwillendheid ( het belangrijk vinden dat het goed gaat met degene die je liefhebt). Hier was ik in eerste plaats best door geschrokken. Mijn top drie zijn waarden die enkel over mijn eigen geluk, mijn groei en mijn ontwikkeling gaan. Pas op de vierde plek gaat het over het belang van anderen terwijl ik altijd pretendeer er op de eerste plaats voor een ander te zijn. Ben ik nou inderdaad een egoïst die in eerste instantie aan zichzelf en zijn eigen geluk denkt voor het naar een ander gaat en is dat dat een kwalijke zaak of juist niet?  Ik zat in mijn bad te tobben en kwam tot volgende conclusie: vanuit alle kanten hoor je dat je eerst van jezelf moet kunnen houden voor je dat van een ander kan. Iedereen kent wel iemand of heeft het zelf ervaren dat een relatie stuk loopt omdat een van de twee “in de knoop zit met zichzelf”en daar eerst uit moet komen voor hij of zij iemand gelukkig kan maken. Vroeger zag ik dat als vluchtgedrag, iets voor watjes maar nu begin ik daar toch steeds meer in te geloven dat het inderdaad beter is om dan of even uit elkaar te gaan of de focus terug te brengen op jezelf. Positiviteit en liefde kan je enkel geven als je het zelf hebt, je kan niet iets geven of delen wat niet in je bezit is. En laten we eerlijk zijn, wie wil de rest van zijn of haar leven samen zijn met iemand die ongelukkig is over zichzelf. De vraag is echter hoe je aan die liefde, geluk en positiviteit voor jezelf en daarmee voor een ander komt. Volgens mij kan een antwoord op deze vraag alleen bij jezelf te vinden zijn door open en eerlijk na te gaan wat jou gelukkig maakt, waar jij met je leven naar toe wilt en hoe je dat zou willen vormgeven.

Uiteindelijk ben ik na het badderen gaan borrelen bij een vriendin thuis die het niet makkelijk heeft gehad. Ze heeft vele naasten verloren, flinke familieruzies moeten oplossen, een leven als single moeder moeten leven omdat haar ex van de ene dag op de andere is vertrokken en ze heeft kanker overwonnen. Ook zei wist vanuit haar ervaring te vertellen dat voor jezelf zorgen, en voor je eigen doelen gaan ongeacht wat een ander er van denkt iets is wat ze veel eerder had moeten doen. Wat heb je nou aan het geluk van een andere als je zelf ongelukkig in de wereld staat. Waarom zou je iemand anders helpen voordat je jezelf helpt. Sommige ouders zeggen dat er maar 2 mensen op de wereld zullen rondloopt die onvoorwaardelijk van je zullen houden en dat zijn zij. Ik wil daar graag nog een persoon aan toevoegen en dat ben jezelf. Er is maar 1 iemand die constant je hele leven bij je zal zijn , van de dag dat je geboren bent tot de dag dat je weer gaat en dat ben jezelf dus zorg ook dat je het naar je zin hebt met die persoon. Wees gelukkig met jezelf, streef je dromen na en investeer in jezelf want als het puntje bij het paaltje komt ben jij de enige persoon op wie je altijd zal kunnen terugvallen. Egoïsme, egocentrisme worden in onze maatschappij als negatieve woorden gebruikt maar het kan juist heel positief uitpakken. Misschien moet je op bepaalde vlakken egoïstisch zijn vooraleer je oprecht steunend er voor een ander kan zijn. Voor zover we weten leven we maar 1 keer, dat is de enige zekerheid die we hebben. Dus wat er ook na de dood komt, ik ga daar niet op wachten. Al krijg ik dan pas het eeuwige geluk of stopt het juist allemaal, ik heb tenminste van de weg er naartoe intens genoten door ook zo af en toe aan mezelf te denken.